-
Persona: Osoba fizyczna lub prawna, będąca podmiotem praw i obowiązków. W prawie rzymskim wyróżniano osoby sui iuris (podległe tylko władzy prawa) i alieni iuris (pozostające pod władzą innej osoby).
-
Res: Rzecz, przedmiot mogący być objęty stosunkami prawnymi. Rzeczy dzielono na ruchome i nieruchome, res mancipi i res nec mancipi.
-
Obligatio: Stosunek prawny, w którym jedna strona (wierzyciel) ma prawo żądać od drugiej strony (dłużnika) wykonania określonego świadczenia.
-
Actio: Pozew, czyli środek dochodzenia roszczeń na drodze sądowej.
-
Familia: Rodzina, podstawowa jednostka społeczna w prawie rzymskim. Obejmowała ona osoby pozostające pod władzą pater familias (ojca rodziny).
-
Mancipium: Stara forma nabycia własności rzeczy, stosowana głównie do nieruchomości i niewolników.
-
Testamentum: Testament, czyli akt woli spadkodawcy, określający sposób rozdysponowania jego majątkiem po śmierci.
-
Contractus: Umowa, czyli porozumienie stron, które rodziło określone skutki prawne. W prawie rzymskim istniało wiele typów umów, m.in. umowa kupna-sprzedaży, najmu, darowizny, spółki.
-
Delictum: Czyn niedozwolony, czyli zawinione działanie naruszające cudze prawa.
-
Status: Stan prawny osoby, określający jej prawa i obowiązki. W prawie rzymskim istniało wiele statusów, m.in. status obywatela rzymskiego, wolnego człowieka, niewolnika, sui iuris i alieni iuris.
-
Lex: Ustawa, czyli akt normatywny uchwalany przez organy władzy państwowej.
-
Senatus consultum: Uchwała senatu, która miała rangę ustawy.
-
Ius publicum: Prawo publiczne, czyli prawo regulujące stosunek jednostki do państwa
-
Ius privatum: Prawo prywatne, czyli prawo regulujące stosunki między jednostkami prywatnymi.
